Naar Saint-Moré. 16,6 km. Overtrokken, na de middag regen.

Om 8.30 u vertrokken. Nog brood gekocht in Cravant. En zo gemakkelijk de GR 13-654 gevonden die nu samenloopt met de jakobsweg tot Vézelay. Vaak door bossen, zo kennen we de GR!
Cravant ligt aan de samenvloeiing van de Cure en de Yonne en was zeer belangrijk in de 17de eeuw omdat het hout uit de Morvan- Bourgogne via de rivieren afdreef naar Parijs. Voor we afdalen naar de Cure nog enkele wijngaarden ( rode wijn uit een beperkt gebied rond Irancy en Cravant ).
Bij het binnenkomen van Accolay staat een gestileerde, moderne keramiekvaas met kleurige doorkijkjes van zeker 4 m hoog. Na WO II werd hier kunstkeramiek voor de haute couture geproduceerd ( knopen en juwelen) maar al gauw ook vazen, kruiken en decoratieve borden, een ambacht dat teloorging eind de jaren ’80.
Weer het bos in. Veel omgevallen bomen, begroeid met mos. Grillige tafereeltjes in alle nuances van groen, een verdure waardig ( ik woon in Oudenaarde) .
Het stadhuis van Bessy-sur-Cure paalt aan een oude St-Jakobskapel.
Nootjespauze aan de oever van de Cure. Op naar Arcy-sur-Cure. Oei! een zeer steile, gevaarlijk-gladde afdaling in het bos. Ik ga zigzaggend naar beneden zoals Johannes het mij geleerd heeft. Je gewicht voorzichtig verplaatsen van het ene been naar het andere. Oppassen waar je stapt; sommige stenen liggen los ! Waar het lukt, zijdelings afdalen, je vastgrijpend aan de bomen. Maar ook die zijn niet allemaal stevige geworteld op dit stuk ! Het angstzweet breekt me uit. De wandelstokken komen goed van pas. Een diepe zucht van opluchting aan de voet van de helling. Ik heb er bijna een uur overgedaan voor een schamele 150 meter … Waagstuk volbracht!!!
Picknick aan het kerkhof van Arcy-sur-Cure met brood, geitenkaas en nog zo’n goedkoop miniflesje rode wijn ( deze keer maar 0,69 euro ). Het smaakt!
Regencape aan, regencape uit. Voorbij het kasteel van Arcy-sur-Cure. Een humorist waarschuwt ons met een bord: ” Passage dangereux! Sortie de chats!”
Het regent weer harder, maar wij lopen droog, beschut door de bomen in het bos. Herfstkleuren op het pad: gele en roestbruine bladeren van dit jaar al !
In Saint-Moré worden we zeer hartelijk ontvangen door Marie-Liliane Plume en Paolo Rocco, Waalse Belgen die voor hun werk naar hier kwamen. Nu, na hun pensionering blijven ze hier in Frankrijk. Het leven in België vinden ze te stresserend. Ze gaan er alleen op vakantie. Ze waren ons tegemoetgekomen in het bos, maar we hebben hen net gemist. Ze hadden wilde asperges geplukt voor de maaltijd vanavond. Een cadeau van de natuur, zegt Paolo ! ( Mensen helemaal uit Troyes komen naar dit bos om ze te plukken ! ) Superlekker! We hebben geluk, want dit is hun laatste avond dat ze pelgrims kunnen ontvangen. In het weekend gaan ze naar hun familie in Namen en Brussel.
Er is een stevige partytent met daaronder een picknickbank voor hun gîte . Leuk om hier te zitten schrijven tijdens een plensbui ! Marie-Liliane brengt me nog het telefoonnummer van de burgemeesteres van Asquins, omdat we daar ook graag het kerkje binnen zouden willen gaan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s