Naar huis! Zaterdag 18/6

Een laatste groet uit Galicië. Ferpobebrusisa Neolmulifin ( Ferrol  –  Pontedeume – Betanzos – Bruma – Sigüeiro – Santiago / Negreira – Olveiroa – Muxía – Lires – Fisterra ). Johannes kort het in tot FEFIFA ( Ferrol – Fisterra – Faro ). De jeugd niet waar! Zo’n 250 km op 10 dagen… een flink gemiddelde zeker voor Johannes, die dat niet gewoon is ! Bedankt, Johannes, je blije verwondering telkens opnieuw raakte mij diep !

Om 7.20 u in de luchthaven van Santiago. De vlucht heeft meer dan 2.20 u vertraging. Gisteren was er een staking in Zaventem. Het vliegtuig dat van Barcelona kwam kon pas laat landen in België en de bemanning moest de verplichte rusttijden respecteren. Vandaar.

Voor de rest verloopt alles vlot. We treinen naar huis. Roland haalt mij af in Munkzwalm. Goed dat ik weer thuis ben. Voor Roland ( herstellend van de zona) was het een hele klus , het huishouden draaiend te houden, de dieren te verzorgen ( schapen, konijnen, kippen), de slakken in de tuin te bestrijden en dat alles te combineren met dagelijkse bezoeken aan oma en andere bezigheden. Gezellig weer thuis. De kachel brandt. De kleinkinderen Floris en Joene slapen bij ons. Proficiat Roland en een dikke merci!

Naar Fisterra en Faro Vrijdag 17/6

Wolken en zon, 15 graden, 15 km + 6 km heen en terug naar Faro

Vertrokken om 7.25 u . De 3 oudere Franse pelgrims in onze kamer doen de camino met bagagevervoer. Iedereen doet de camino op zijn manier. Fantastisch toch ! Wel veel organiseren vooraf, schijnt het.

IMG_2855

We komen voorbij een weide vol gele margrieten ( = gele kamille). Aha, dat waren die gele vlekken in de verte de vorige dagen! Geur van vers gemaaid gras naast de hagen en de muurtjes.

We lopen langs de kust. Eerst horen we de zee, daarna zien we ze bij een doorkijkje tussen de dennen. Hé, een horreo helemaal overwoekerd door klimop en winde, alleen te herkennen aan de vorm van een kruis op het dak. Kamperfoeliegeur. Als we het bos uitkomen, ligt de baai van Fisterra voor ons, omzoomd door wazig-blauwe bergruggen. Ons doel komt dichterbij ! De zon breekt door de wolken.

We eten een half broodje en onze laatste energierepen aan de bron bij het kerkje van San Martín de Duyo. De naam verwijst naar de legendarische, verdronken stad Dugium waar de discipelen  met Santiago voorbijkwamen en toestemming moesten vragen om hem te begraven.

Om 11 u aangekomen. We klinken op onze wonderlijke tocht samen met cafe solo en vers appelsiensap , aan het haventje van Fisterra. Daar mogen we onze rugzakken achterlaten. Oef ! Onbepakt naar het einde van de wereld ! We halen een stempel in Faro. Daar staan we dan, boven op de rots bij de Kaap van de Dood ( Cabo de la muerte ). Vriendelijke (?) witte golfjes klotsen tegen de voet van de klif. Johannes doet de traditie eer aan. Hij verbrandt een paar oude sokken, een symbolische gebaar voor de pelgrim die hier zijn tocht afsluit. Een foto aan het caminopaaltje Kilometro Zero.

We hebben het gehaald. Proficiat, Johannes ! Het was een unieke tocht samen door het groene Galicië met veel wijze, beklijvende ontmoetingen en diepgaande gesprekken onder ons tweeën. Je verwonderde mij met je parate talenkennis. Je schakelde vlot over van de ene taal naar de andere. We genoten van mooie panorama’s, van de bloemenweelde nu in juni, van de geuren in het bos. We waren verbonden met de natuur en zelfs de stortbuien brachten ons niet uit ons humeur. Je deed originele aankopen: gazpacho, ananas, oregano. Jij droeg altijd het eten. Je plukte munt onderweg voor een theetje bij het ontbijt. Je zorgde goed voor mij en verwittigde mij telkens als er een auto aankwam. Je wachtte mij altijd op. Je deelde mijn interesse voor legenden, voor geschiedenis en je foeterde niet te veel als ik weer eens een foto van een calvariekruis of van het zoveelste kerkje  wou nemen. Heel erg bedankt !

IMG_2928

We eten nog eens pulpo en navajas ( = messchelpen ), halen onze fisterrana af, kopen enkele postkaartjes en keren met de bus terug naar Compostela. Vanavond logeren we in albergue Acuario, dichtbij het bussstation. Morgenvroeg vliegen we al terug naar België, naar het gewone leven van alledag. Dat is voortaan gekruid, niet met oregano, maar met zalige herinneringen aan onze pelgrimstocht !

Naar Lires Donderdag 16/6

Wolken en zon, een stevige bui om 12 u, 15.6 km

Kerstmis 2013: de Virgen de la Barca in brand !
Kerstmis 2013: de Virgen de la Barca in brand !

In de bar waar we ontbijten is er een foto van de brandende kerk van la Virgen de la Barca met kerst 3 jaar geleden. Johannes doet inkopen. Ik haal geld uit de muur, maar het lukt niet meteen. Ik vraag binnen om uitleg en besef pas dan dat ik niet mijn bankkaart maar mijn pas in de gleuf had gestoken !!!

IMG_2772

 

 

 

 

Om 9.30 u vertrokken. We verlaten het schiereiland van Muxía en trekken naar de berg Monte Facho de Lourido ( 269 m hoog). De weg is zeer goed aangeduid met een schelp die naar beneden gericht is en twee pijlen F voor Fisterra en M voor Muxía. Regelmatig komen we pelgrims tegen die van Fisterra komen. ” Hola ! Buen camino! ” ” Gracias ! Igualmente !” klinkt het dan. We vragen iemand om ons in profiel te fotograferen als we achter elkaar aan het stappen zijn, Tof !

Heel veel bospaden. Als we de berg over zijn: hellende weiden en akkers, niet door hagen omgeven, maar door bemoste muurtjes. We spreiden onze regencape open onder  pijnbomen en nemen een ananaspauze ! Johannes had een halve, verse ananas gekocht. Hmm verrukkelijk ! Ananassmaak 1000 maal te verkiezen boven looksmaak !

Om 12 u begint het hevig te regenen. Mijn oude schoenen zijn weer nat ! Er is een kraampje waar pelgrims verwelkomd worden aan het calvariekruis van Morquintián. Stemmig ! Een brandend kaarsje, fruit en drankjes, parasols om onder te schuilen. Wij stappen door en picknicken in het bushokje van Guisamonde met kaas uit Burgos en kerstomaatjes.

Zonnig als we verder trekken.In het bos enorme plassen water over de hele breedte van het pad. Regen heeft wel 1 voordeel: een geprononceerde geur van dennen en eucalyptussen ! …

We hebben gereserveerd in de enige albergue As Eiras in Lires. We komen aan om 2.35 u. Aanvankelijk ben ik ontgoocheld. Ik had in een blog van een bevriende pelgrim Martine gelezen dat ze in Lires op het strand gelogeerd had en vanuit haar bed de zonsondergang boven de Atlantische Oceaan kon zien. Wij hebben alles behalve zicht op zee. Het is wel heel erg proper en comfortabel in de albergue, daar niet van. We hebben alle tijd en wandelen naar Praya de Lires. Een mini-strandje, maar vooral grillige kliffen waar de Atlantische Oceaan tegen beukt. Donzig gras, mos, rotsen die plots oprijzen uit de oceaan. Machtige golvenrijen spatten witschuimend op tegen de rotskust. Geweld van de natuur. Een eenzame plek. Grandioos!

Minuscule bloemetjes in het gras. Felgeel. lichtgeel, wit, paars, roze o.a. rode en witte klaver, geelrode rolklaver, heidekruid, mini-madeliefjes … De oceaan glinstert in de zon, soms azuurblauw, soms grijs. Een drankje in Café Bar Playa de Lires. Hier is één casita waar 1 of 2 pelgrims kunnen overnachten ! Martine was gestart in Fisterra, het einde van de wereld en is op dit unieke plekje uitgekomen.  Bravo ! De zonsondergang moet hier inderdaad spectaculair zijn ! Wij genieten van het schouwspel nu, van de branding, van de geur van algen en zeewier, van de zon …

IMG_2836Avondmaal op een terras met zicht op de monding van de rivier Ría de Lires, wel goed ingeduffeld, want het is  echt koud nu. Morgen onze laatste dag !!!

 

 

Naar Muxía Woensdag 15/6

Buien, enkele opklaringen, zon na 15 u, 32,5 km

Claudio en Johannes
Claudio en Johannes
Bruno en Suzanna
Bruno en Suzanna

 

 

 

 

 

 

Een echt Galicisch dorp Olveiroa met veel stenen horreos. Een taalbad voor Johannes: Duits met  peregrina Francesca in onze kamer ( we slapen met zijn drieën ); Italiaans met Claudio, een jonge mijnwerker uit Sardinië.

Vertrokken om 8 u ( eerst het einde van een bui afgewacht ). Leuke gesprekjes met andere pelgrims telkens we schuilen voor de regen. Een ruig landschap: geen eucalyptussen, alleen dennen, doornige struiken en brem, de rivier ver beneden ons in de diepte. Windmolens op de bergkam. Water stroomt over het pad. Leve het groene Galicië ! Ha! Een zonnestraal! We zijn blij met kleine dingen. In Hospital een fotootje van Bruno voor onze wegen scheiden. Hij gaat naar Fisterra via Corcubión, wij naar Muxía. Hij draagt 2 kg aan fotomateriaal. En toch weegt zijn rugzak minder dan op zijn eerste tocht.

Fisterra links, Muxía rechts

Brem op de voorgrond, opeenvolgende beboste heuvelruggen, grijzer en waziger naar de horizon vanwege het regenweer. Appelpauze onder een afdak met zicht op de moderne, rood-groen-blauwe albergue van Dumbria.Oei, ik laat mijn appel vallen, maar Johannes weet op alles wel raad. Hij giet er zijn flesje water over. Appel bijtklaar!

Inkopen gedaan in de bar annex supermercado. Een grintpad langs bemoste natuurstenen muurtjes.

Om 12.30 u picknick in bar O Coxa in Senande. We zitten onder een glazen afdak en krijgen 2 hardgekookte eitjes als tapa. Grapje van het huis: het zijn stenen eieren. Alle pelgrims moeten eraan geloven. Zo houden we de moed erin ! Een oud mannetje met gebreide handschoenen zit te dutten tegen de muur. Als het begint te regenen helpt hij onmiddellijk onze tafel verschuiven weg van het open raam. Hij blijkt de vader te zijn van de barman. Bijna mijn stokken vergeten. ” Als je het hoofd er niet bij houdt, moet je toch aan je voeten denken ” roept de barman mij terug.

Buikademhaling bergop. Oei! de looksmaak komt boven. Eucalyptussen zijn wel goed voor de houtproductie, maar beschutten ons niet tegen stortregen ! Gelukkig de laatste bui voor vandaag. Johannes wacht me op in bar Plaza van Quintáns. Er ligt een rood hoesje van een regencape op het pad. We rapen het op en kunnen het wat  verder al direct terugbezorgen aan ene Suzanna, die ernaar op zoek was.

Horreo met 22 paar paddestoelen !

 

Het lijkt wel de dag van de stenen horreos . Ze staan op paddestoelpoten om ongedierte als ratten af te weren. Hoe meer poten je horreo had, hoe rijker je was vroeger. De 16de-eeuwse horreo van het klooster San Martíño de Ozón heeft er 22 paar !

 

Een typisch klokkentorentje
Een typisch klokkentorentje

Het dorp Vilar de Sobremonte heeft zijn naam niet gestolen ! Een stevige klim, maar we worden beloond met zicht op zee nadien. We wandelen langs de kust en horen de branding in de diepte.

Telefoontje van Roland uit het woon-en zorgcentrum van Oudenaarde. Oma wenst ons het beste en verlangt al tot we terug zijn.

 

Volle zon aan het Romaanse kerkje San Xiao de Moraime met een voorportaal en een aparte klokkentoren. Door een open portiertje in de kerkdeuren zie je hoe hoog de gewelven zijn: een indrukwekkende ruimte. Om 6.10 u komen we aan in Muxía in albergue@Muxía, een privé albergue. De computer is stuk, maar we kunnen de natte schoenen in een verwarmde kast plaatsen. Goed voor mijn vochtige inlegzolen en mijn natte kousen ( ook die van de was van gisteren ). Wat een luxe ! Toch een gezwollen rood plekje onderaan mijn scheenbeen. Ik had nochtans mijn kousen niet dubbel gevouwen  en ze hoog opgetrokken onder de gaitors. Het lukt mij wel met de ontstekingsremmers die ik meeheb …

Monument ter herdenking van de ramp met de Prestige voor de kust
Monument ter herdenking van de ramp met de Prestige voor de kust

’s Avonds gaan we eerst naar een bar van een accordeonist Xires op de pier van Muxía. Johannes legt het slim aan boord. Hij speelt eerst zelf enkele wijsjes op de accordeon. Op zijn beurt speelt Xires 2 typisch Galicische liedjes. Het eerste was door een vriend van hem gecomponeerd na de ramp met de Prestige hier voor de kust in 2003. De hele kuststrook was vervuild, een ramp voor de vissers en de mensen die de schelpen ( mariscos ) plukken. Johannes heeft de barman gefilmd. De filmpjes zijn een geheugensteun voor later.

Maar de Virgen de la Barca wacht op ons! Hier landde Maria ooit in een “stenen” bootje  om Jakobus te helpen bij de prediking. in Spanje. Echt pure magie, deze plek. De golven spatten witschuimend over de grote granietrotsen aan de  vuurtoren. Het kerkje is volledig gerestaureerd. We ontmoeten er de Hongaarse Suzanna die een tijd met Bruno optrok. Ook zij heeft een reflexcamera. Ze wacht op de zonsondergang … Johannes neemt mij hoffelijk bij de arm om de Monte Corpiño te beklimmen ( een granietrots van 68 m hoog). Mooi zicht op de baai en de vissershaven van Muxía.

IMG_2742

Wonder boven wonder zien we  in het restaurantje Dante uit Milaan weer. Na onze afscheidsavond in Santiago had de Galicische Maria hem en de twee jongeren uit de Canarische Eilanden naar Fisterra gebracht met haar wagen. Dante ( 82, weet je nog ? ) heeft een mooie foto van ons afscheid. Hij wil die met mij delen via WhatsApp. Consternatie! Dante is veel moderner dan ik. Mailen, dat doet hij niet , maar hij is wel handig met de smartphone ! Na de dood van zijn vrouw Angela in 2006 is hij beginnen stappen op de camino. Het hielp hem om zijn verdriet te verwerken. Sedertdien is hij er ook aan verknocht geraakt. Wat een geweldig toeval ! Wat een mooie afsluiter !

Bij het gekrijs van de meeuwen inslapen. Heerlijk !

 

Naar Olveiroa Dinsdag 14/6

Buien, winderige periodes tussendoor, zon en droog na 17 u, meer dan 32,5 km.

België – Italië: 0 – 2. Jammer, Volgens Johannes hebben de Italianen agressief gespeeld. Misschien heeft mijn kleinzoon Floris ook wel een stuk mogen kijken naar de match. Morgen beginnen zijn examens in de 1ste middelbare.

Bij het ontbijt aan de praat geraakt met Bruno uit Beveren- Waas. Hij heeft op 1 jaar tijd de camino francés, de norte en de primitivo gelopen ! We vertrekken om 7.30 u met onze slobkousen ( getten ) aan omhoog via het kerkje van Negreira de bossen in. Klimmen van 165 m naar 345 m ( A Pena ). Het begint hevig te regenen maar we zijn beschut onder de kruinen van de bomen. Hé, een kabouter aan de voet van een kanjer van een eik. Het is Johannes die zit op zijn rugzak, hopelijk niet op onze perziken of onze tomaat !

IMG_2572

Een zalig, zanderig pad tussen paars vingerhoedskruid, witte blaassilene, lichtgroene , bloeiende grashalmen en gele brem. Op de top de eerste windmolens die we zien. Er waren er geen op de camino inglés. Links een prachtig vergezicht over de vallei, wij wandelen parallel met de 13 windmolens iets hoger rechts.

Om 11.10 zijn we in Vilaserio in de bar O Rueiro. Alles laten drogen, een tarta de Santiago geproefd en de broodjes klaargemaakt. Die eten we op in Santa Mariña in Casa Pepa om 14 u . Voordien een hele pittoreske ingestorte horreo gespot, begroeid met vingerhoedskruid en een lichtgroen kaarsrecht plantje dat ik niet ken.

Na de middag  wandelen we meer op de weg. Prachtige uitzichten, maar … geen beschutting! Zwarte akkers met maïssprietjes, groene , glooiende weiden, donkerder hagen met kleuraccenten: wit en geel van de vlierbloesem en de brem. Op de toppen bomen en laaghangende wolken. De 3 Bretoense dames dragen  blauw-wit-rode regencapes. De Franse driekleur, ze hadden het zelf nog niet bemerkt.

Reparatiewerken
Reparatiewerken

In een bushokje geschuild. Tijd voor een energiereep! Een vreselijke stortbui als we in de verte het stuwmeer Embalse de Fervenza wit zien oplichten. De boeren zijn heel actief met hun tractoren. De geuren komen meer uitgesproken vrij … ook die van de uitgestrooide mest !!! Nog een kleine omleiding. Amandelpauze aan het kerkje van San Cristóbal de Corzón. We komen droog aan in Olveiroa om 16.15 u . Proficiat Johannes, we hebben het overleefd ! Mijn schoenen zijn nat, de nieuwe van Johannes gelukkig niet.

’s Avonds nog 2 kleine blaartjes verzorgd bij Johannes en oud krantenpapier in mijn schoenen gestopt … Morgen nog 1 zware dag …

Naar Negreira Maandag 13/6

Nevelig. Lichte regen, opklaringen, 22 km

Een ontbijtbuffet om je vingers van af te likken. Yoghurt, fruit en vers vruchtensap incluis.

Wat later vertrokken vandaag, om 9 u. We lopen Santiago uit langs een ” carballeira”, een bosje van knoestige, honderdjarige eiken. Vroeger probeerde men de takken te leiden om gemakkelijk aan de eikels te geraken voor de varkens. Een zanderig pad tussen varens, brem, eiken en eucalyptussen.

We dragen ons regenjasje en de hoes voor de rugzak. Zwaarder materiaal ( regencape en slobkousen of gaitors) grijpklaar voor heviger regen. Enkele Duitse pelgrims hebben een kleurige paraplu vastgeklikt aan hun schouderriem. Het handvat van de paraplu steekt onder de heupriem. Handig !

Op onze beurt roepen we 4 pelgrims terug die de verkeerde kant op gingen. Grappig ! Op de caminopaaltjes staat de afstand vermeld tot 3 cijfers na de komma, op de meter nauwkeurig dus. Fisterra 88,022 km !

De meeste huizen zijn uit natuursteen en hebben pergola’s begroeid met druivelaars. Soms worden ook kiwiplanten langs de omheining geleid. Picknick aan de bar Alto do Vento. We krijgen een ferme tapa toe: ensaladilla rusa. Een nasmaak van look in de mond, dankzij Roland !

De bushokjes hier hebben de vorm van de typisch Galicische horreos, maïsschuurtjes op hoge poten met luchtgaten tussen de houten plankjes. Amaai ! Zo’n taaie klim! We stijgen 190 meter op korte tijd. Johannes geeft me een gouden tip om buikademhaling toe te passen. Inademen: eerst de longen vullen, daarna de buikholte. Je voelt je buikspieren spannen tegen je heupriem. Daarna langzaam uitademen, te beginnen met de buik. Een ideale plek hier in de bossen om die ademhaling te oefenen. En we hebben nog een sappige peer van het ontbijtbuffet !

Weer dalen naar de lange, smalle middeleeuwse brug Ponte Maceira over de Río Tambre. Volgens de legende kwamen de discipelen van St-Jakob hierlangs om hem te begraven. Toen de Romeinen hen achtervolgden, stortte de brug in.

Om kwart voor 4 komen we aan in Negreira. We logeren in dezelfde privé albergue Lua, waar ik 2 jaar geleden sliep met de Waalse Anne-Marie. De hospitalera is gevleid, fier dat ik terugkom. Ik krijg een dekbed in de plaats van een deken.

Monument voor de emigrant in Negreira
Monument voor de emigrant in Negreira

Nog wat rondgelopen in het stadje en aan Johannes het ontroerende monument getoond van de ‘emigrant’. Aan de achterkant de vrouw met een baby op haar schoot. Door een gat in de steen trekt een ouder jongetje aan de broek van de vader met de knapzak vooraan. Johannes merkt een sprekend detail op . De voeten van de vader lijken op boomwortels. Hij moet zich losrukken van zijn wortels … Zovele, arme Galiciërs zijn in de loop van de tijden geëmigreerd naar andere oorden op zoek naar een beter leven … De economische vluchtelingen van toen …

Nog een menú del día. Daarna gaat Johannes kijken naar het voetbal: België  – Italië. Ik gok 2 – 1 voor België ! Morgen een lange etappe. Hopelijk redelijk weer …

 

Naar Compostela Zondag 12/6

Nevelig, bewolkt, 20 graden, 17,6 km

Gisterenavond bij Chus nog onze instapkaarten voor de terugvlucht afgeprint. En dan … de wederwaardigheden van een pelgrim. We slapen in een dormitorio met 9 Portugese fietsers. Die komen pas terug van een kroegentocht om kwart voor 4 ’s nachts. Veel lawaai, gegiechel, gestommel. Een van hen ligt stomdronken voor de deur op het terras. Chus wijst hen boos terecht. ” Schandalig ! In jullie kamer slaapt notabene een moeder met haar kind !!! ” Johannes kan de slaap niet meer vatten … Gisteren was mijn bh ( ” sostenedor” ) plots verdwenen van de waslijn ??? – Chus had hem binnen gelegd toen hij droog was. Vanmorgen grabbel ik alles bijeen om de Portugezen die hun roes uitslapen niet te storen … Oei! op de gang laat ik mijn bh vallen in de emmer van de ” frebona” , de Spaanse versie van dweil en trekker. Hij ruikt naar ontsmettingsmiddel … Gisterenavond vond ik ook het hoesje van mijn camera niet meer. Mijn hele rugzak doorzocht in de gang. Hé. Een bol look ! Die zal Roland er voor de grap in gestoken hebben !!! Een laatste inspectie met de zaklamp – ” the gipsy look” noemt Johannes het – en daar ligt het hoesje: op de vloer onder het stapelbed.

Koffie en toast als ontbijt. Vroeg vertrokken om 7.25 u . Ons record tot nu toe. We willen graag rond 11 u in Compostela zijn om nog een zitplaatsje te hebben in de dwarsbeuk van de kathedraal, voor het geval het grote wierookvat zou zwaaien.

Even misgelopen. Gelukkig worden we teruggeroepen door pelgrims achter ons. Landelijke wegen en bospaden. Toch geaarzeld ook, maar we vinden snel de gele pijlen terug. Langs een autoweg, op een pad achter de industriezone. Een drukte van jewelste in Café-Bar-Restaurante Poligono. Ongeveer iedereen die met ons meestapte is er. Door woonwijken nu. Een koppeltje voor ons draagt identieke blauwe regenjasjes met een zelfde oranje rugzakhoes. Hun stokken tikken op de maat. Iets sneller dan wij. Andante con moto.

De botafumeiro in de kathedraal
De botafumeiro in de kathedraal

Om 11.35 u aan de kathedraal. We hebben gereserveerd in Hospedaje San Martín Pinario, vlakbij de zij-ingang. Want met de rugzak mag je niet meer binnen. Om 11.50 u staan we in de massa. Te laat voor een zitje. Ik zie onmiddellijk dat er mensen in het koor zitten. Ja hoor,  een groep heeft 400 euro betaald om de botafumeiro te laten zwieren. Spectaculair ! Met zijn achten trekken ze aan het touw. Het wierookvat zwaait hoog boven onze hoofden tot in de nok van het transept. Ooit was dat nodig omdat de pelgrims niet zo aangenaam roken na hun lange tocht …

Bidden voor comfort en moed in de laatste levensdagen, voor vrede en hoop, voor wilskracht en levensvreugde, blijheid om kleine dingen, voor kleur en openheid, voor hartelijkheid, voor barmhartigheid in dit jaar van de ” misericordia”, voor een mooie pensioneringstijd van een ex-collega.

Praza do Obradoiro
Praza do Obradoiro

We omarmen het St-Jakobsbeeld en bezoeken de crypte. Jammer, het portaal wordt gerestaureerd. Geen ‘Portico de Gloria’ dit jaar, geen Santiago die op ons wacht. In het pelgrimslied dat we ’s morgens altijd zingen, staat nochtans:” Et tout la-bás au bout du continent, Messire Jacques nous attend. Depuis toujours son sourire fixe le soleil qui meurt au Finistère.” Voor een volgende lichting pelgrims …

Om 2 u een sopa de pescado y de mariscos ( vissoep met schelpen ). We dwalen door de straten van Compostela. Tof dat we hier samen lopen. Bedankt Johannes om mee te stappen ! We komen supergoed overeen.IMG_2468

Voortuin van Martín Pinario
Voortuin van Martín Pinario

Kaartjes en postzegels kopen, kijken hoeveel een Galicische doedelzak, een ” gaita” kost ( 500 euro, nogal prijzig … ). Even buiten het centrum gaan kijken naar het romaanse kerkje Colegiata de Santa María del Sar. Gesloten op zondag. 55 minuten aanschuiven voor onze compostela. Nog een diploma voor Johannes … We logeren op de 4de verdieping van San Martín Pinario. Douchen met het raam open : zicht op een live voetbalmatch.

En ’s avonds (3x), is het goed. Ik trakteer

St-jakobsschelpen
St-jakobsschelpen

Johannes op St-Jakobsschelpen. In dezelfde bar – niet afgesproken – nemen we afscheid bij enkele tapa’s van de Italiaan Dante (82 jaar !) , van Rosario, van het Canarische koppel Francisco en Omayda, van de Galicische Maria en de Portugese Ana. Johannes laat zich zelfs een glaasje witte wijn aanbieden !

Morgen op naar Fisterra! Op hoop van zegen ! De weerberichten zijn wel minder gunstig.

 

Rosario, María, Francisco, Johannes, Anne, Ana, Omayda, Dante
Rosario, María, Francisco, Johannes, Anne, Ana, Omayda, Dante